Tristan Farts

Sandali lang, kelangan ko lang umutot. Balik Taglish ulit ang Tristan Tales. Mahirap umutot in English. Fart na kasi yun pero pag sosyal ka naman kagaya ko, I would need pass gas. Passing gas might work pero gusto ko utot lang. O sya. Game.

Ganito kasi yun. I was quietly working in my own little corner of the universe, listening to my ipod, nang biglang tumugtog ang makapabagbag-damdaming "One Last Cry" ni Justin Timberlake. Nakinig ako. Nagmoment. Tumingin sa malayo. Umayos ng upo. I took a sip of coffee. Malapit na sana akong maiyak kung hindi lang ako napaisip. Nagtaka ako ng konti. Pinalitan ko ang song. "I Wish You Love" naman from the movie, Prime. Sinimulan kong muli ang pagdadrama. Nalungkot ako. Pumikit-pikit. Bigla akong natauhan at nagtanong - sino nga pala ang ineemote ko? Then it hit me, wala na... tapos na ang phases ko - ang phases of denial, anger, denial, anger (repeat two hundred million times!). I am at THAT level na, after six long months of pain, suffering and drama, wala na akong pakialam. Haha.

Pero napaisip ulit ako, para san pa ang mabuhay kung hindi ka na bitterness is next to horny-ness? This does not make sense. I see no point. I will just kill myself now. Goodbye cruel world. Sabay tarak ng patalim sa hinayupak na katabi ko. Haha. Todo na ito. But wait, there's more. Habang nagpo-pointless emo-emohan ako, may nagpop out sa mahiwagang YM ko. Galing sa kanya - isa sa mga naka chuk chak chenes ko dito - si Married Guy. Kakaloka ang lolo nyo. Humihingi ng repeat performance. Naman. Kelangan ko na muna magsuklay. Hindi kinakaya ng mahina kong pangangatawan ang kagandahan ko. Ganun ba ako kasarap? Pakibaba ang kilay ng mga baklang nagmamaganda. Kaya nyo yan?

Pero sandali, pointless pa din ang post na to. Wala na... tapos na. Nalulungkot na ko. Ano pa ang meaning ng "At first I was afraid I was petrified"? Paano na ako tatakbo ng mabilis nito kung wala na akong angst? Paano na ako magpa-payat kung hindi na ko abs bitter pill? Ganito pala ang feeling. Ganito nga pala ang pakiramdam. Naalala ko tuloy nung nagsara nang tuluyan ang puso ko sa ex kong pinakamamahal ng bonggang bongga - natapos na lang basta, period. We never became friends. We were just people who used to love each other, ay! Pero take note, hanggang ngayon, sure ako, ako pa din ang record-holder sa buhay nya. Ganun ako kaganda.

Speaking of friends, pakiexplain nga sa kin kung paano magwowork na maging friends kayo ng taong nanakit sa yo? Hindi naman ata logically possible ito. I'm sure pag may ganun arrangement, may umaasa pa. Sino kokontra? Sa totoo lang, never pa ata kami naging friends ng mga dakilang exes ko. Hindi talaga magwowork. Naalala ko sa isa sa mga posts ng dakilang THE McVie sinabi nya, "If you can't be my boyfriend, I can't be your friend..." or something like that. For sometime, lumevel yan sa prayers. Naging mantra ko sa buhay. Ibalik natin ulit. Simple pero practical talaga.

Ay wait, sandali. Masakit na ang ulo ko sa dami ng kapeng nainom. By the way, highway, hindi pala libre ang kape dito kaya I limit my coffee intake to two large tumblers na lang - isa sa umaga, isa sa hapon. Mahal din ah! Pero, teka mabalik ako,now ang realizations ko - I need a hero... sabi nga nila. I need someone to inspire me. Hindi ko kailangan ng boyfriend. Ayoko nun, masakit sa ulo din yun - magkakape na lang ako. Dahil kahit pala inspirational diva ang lolo nyo, kelangan ko din pala ng sarili kong inspirational diva. Lalo pa ngayon, natatakot na akong maging straight. Ayoko pakasal, magastos. Hindi ako mahilig magcommit, mahirap ang pangmatagalan. Hindi ko gusto ng may ati cu pung singsing. Busy ako. Sino kaya ang pwede? I need a-ultimate inspiration.